Misschien heb je het wel gemerkt: sinds oktober was het stiller op mijn blog. Ik besloot even een pauze te nemen van mijn blog. En nee, niet omdat ik niets te delen had maar juist omdat het leven vroeg om mijn volledige aandacht.
Afgelopen maanden stond in het teken van verandering. Nieuw werk, nieuwe ritmes, en thuis een zoon midden in zijn zindelijkheidstraining. Mooie ontwikkelingen maar ook super intens.
Nieuw werk en opnieuw afstemmen
Juli vorig jaar startte ik met mijn nieuwe baan. Na 4 jaar fulltime (zorg) moederschap vroeg dit om het opnieuw vinden van balans. Tijd, energie en focus kregen een andere verdeling. In het begin was dat super rommelig. Tegen de tijd dat de dagen korter werden en de herfst aanbrak voelde ik dat ik eerst mocht landen. Dat is sowieso iets waar ik graag over schrijf en zelf probeer na te streven. Deze periode vroeg me om dat zelf opnieuw serieus te nemen en mezelf toestemming te geven omdat ook te mogen doen.
Zindelijkheidstraining & yoga in het dagelijks leven.
De zindelijkheidstraining van onze zoon liep parallel aan dit alles. Het ging over zoveel meer dan alleen maar het praktische. Deze periode vroeg het uiterste van ons als ouders. (voor als je het nog niet wist. Onze zoon heeft het Rubinstein Taybi syndroom, is 14 jaar en niet zindelijk. De twee weken zomervakantie bestond uit heen en weer rijden naar het trainingscentrum een uur hier vandaan en elk uur met een strict protocol een wc-moment. Het ging over vertrouwen, hoop hebben, doorzetten, teleurstellingen, belonen, verdriet, frustratie en alles er tussenin. Je vraagt je misschien af of hij nu wel zindelijk is? Nee, dat is (nog) hij niet.
En precies daar vond ik yoga, niet de yoga op de mat maar de yoga van het leven. Ademen wanneer je spanning voelt, verzachten waar je wilt forceren en accepteren dat ontwikkeling niet lineair verloopt. Hij is zelfs een week zindelijk geweest. Eén hele week. Yoga leert je niet opgeven wanneer het moeilijk word maar iets te vinden wat beter past zonder het uiteindelijke doel uit het oog te verliezen.
Minder delen, meer integreren.
De herfst correspondeert met vata- dosha. Vata staat voor beweging, lucht en ruimte. In de natuur zie je dat terug in de wind, droogte, kou en verandering. In onszelf uit zich dat vaak als onrust, vermoeidheid, een vol hoofd, slechter slapen of het gevoel ‘overal tegelijk’ te zijn. Met alle grote veranderingen in mijn leven vroeg dit dus extra om te vertragen en naar binnen te keren. Even pauze nemen van mijn blog was even nodig. Even iets minder moeten.
Weer in beweging
Nu dat de dagen weer langer worden en ik wat meer balans heb gevonden. Is het voor mij ook weer logisch om te gaan schrijven. Niet omdat alles nu weer perfect is maar omdat het leven doorgaat. Werk, moederschap, paarden, klussen en alles wat daarbij hoort.