Deze blog maakt deel uit van mijn serie Tussen houding en houding waarin ik wekelijks schrijf over mijn Ashtanga yogapractice- over vooruitgang, twijfel, frustratie en alles wat zich op en naast de mat laat zien.
Deze week volgde ik thuis mijn normale yogapractice. Maandag en zaterdag deed ik Ashtanga Mysore thuis, op mijn mat, in mijn tempo. Gefocused op meer rust brengen in elke beweging en houding.
Woensdag had ik weer een afspraak bij de manueel therapeut. Ik kreeg wat extra oefeningen, vooral voor mijn core. Dat voelt ergens hoopgevend. Alsof ik niet alleen hoef af te wachten maar er ook wat aan kan doen om mijn lijf te ondersteunen.
Wat me deze week vooral opviel, was dat er iets meer ruimte leek te zijn in mijn rug. Niet heel veel maar net genoeg om het op te merken.
Vrijdag probeerde ik voorzichtig weer eens over mijn rug te rollen. Van liggen naar zitten en weer terug. Iets wat de afgelopen tijd echt zoveel pijn deed en veel angst en spanning opriep. Nog voordat ik begon, merkte ik dat ik mijn lijf schrap zette.
Ik was bang. Bang voor de scherpe pijn. Bang dat het weer mis zou gaan. Bang voor wat mijn rug zou doen. Toch hielp de oefening van loslaten me om niet meteen in die angst mee te gaan. Niet invullen wat er zou gaan gebeuren maar gewoon ervaren en voelen. Kijken wat er daadwerkelijk gebeurd.
En het rollen ging.
Ik voelde nog wel pijn maar hoger op mijn rug. Meer net onder en tussen mijn schouderbladen. Niet die felle pijn die me eerder zoveel angst gaf. Dat alleen al voelde als een win. Zaterdag deed ik weer voorzichtig de schouderstand en de ploeg. Ook daar vielen mij een paar dingen op. In de schouderstand komen ging makkelijker. De ploeg durfde ik ook weer aan. En eenmaal in de houding voelde ik meer ruimte. Dat benauwde gevoel van bijna stikken was weg en mijn voeten vonden met meer gemak de grond.
Eenmaal daar in de ploeg, voelde ik de spanning en angst weer opkomen. Ik moest immers vandaaruit weer afrollen.
Ik deed het super voorzichtig, met mijn handen op de grond en zonder mijn rug te ondersteunen. Iets wat ik eerder helemaal niet meer durfde. Ook dat voelde als een oefening in vertrouwen. Niet gedachteloos iets doen maar heel bewust bij elke beweging.
En ja hoor nauwelijks pijn. Yes, het komt goed! dacht ik.
Alleen dat hogere stuk in mijn rug deed een beetje pijn.
Het blijft bijzonder hoe iets wat eerst vooral angst opriep, nu langzaam weer zachter lijkt te worden. Alsof niet alleen mijn lijf aan het herstellen is maar dat ik ook weer moet leren en vertrouwen op wat mijn lijf wel en niet kan.
Afgelopen maandag probeerde ik weer de schouderstand en de ploeg en was de pijn weer sterker aanwezig. Het verbeterd maar verslechterd dus ook weer snel. Waarschijnlijk heeft het proberen van afgelopen zaterdag en het beetje pijn die ik toen voelde er toch weer voor gezorgd dat ik me weer schrap ging zetten. Ik weet het niet. Twijfel, twijfel en nog eens twijfel.
Tegelijk begon ik deze week ook aan mijn 200 uurs hatha yogaopleiding. Ik ben daar heel blij mee, maar voel ook weer daarover twijfel opkomen. Ondanks dat mijn rug over het algemeen iets beter gaat, vraag ik mij toch af of ik het praktijkgedeelte aan ga kunnen . Of ik straks niet verschrikkelijk voor gek sta.
Dat is niet alleen een fysieke twijfel maar ook alsof pijn iets zegt over geschiktheid. Of over of ik wel hoor in die opleiding. Terwijl ik ergens ook weer weet dat dat niet eerlijk is.
De andere pijn in mijn lijf was aan het begin van de week behoorlijk aanwezig. Dat helpt natuurlijk ook niet echt mee als je al wat angst voelt. De laatste dagen voelt het wel wat rustiger.
De ene dag zegt mijn lichaam: Yes, let’s go en de andere dag: beter van niet.
Misschien hoort het bij de perimenopauze, misschien bij stress, misschien bij allebei. Ik weet het niet precies, maar het is bloedirritant.
Verder ben ik deze week ook weer wat meer gaan wandelen. Het weer helpt daar gelukkig enorm bij. Ook krachttraining pak ik voorzichtig weer op, na goedkeuring van de manueel therapeut. Niet voluit, zoals eerst maar wel weer een beetje.
En misschien is dit het wel deze week. Niet meteen weer alles kunnen doen op hetzelfde niveau van een jaar geleden maar voorzichtig weer vertrouwen.
Vertrouwen dat er iets aan het veranderen is. Vertrouwen dat herstel niet altijd lineair gaat. vertrouwen dat angst er soms mag zijn, zonder dat die alles hoeft te bepalen.
Wat neem ik mee van de mat deze week:
Soms zit vooruitgang niet in verder gaan, maar in het moment waarop je iets wat spannend was weer langzaam durft toe te laten.