Tussen houding en houding is mijn persoonlijke serie over mijn Ashtanga/ Yoga practice. Over vertragen, twijfel, discipline en een lichaam die niet altijd doet wat ik verwacht.
Deze week ontdekte ik dat mijn rugpijn waarschijnlijk geen blessure is, mar het gevolg van langdurige spierspanning door stress. In mijn Ashtanga yoga practice werd zichtbaar wat mijn zenuwstelsel al lang wist: Mijn lichaam staat vaker ‘aan’ dan ik dacht.
Ik ging dus naar de huisarts. Het werd tijd om mijn rugklachten serieus te nemen. De huisarts verwees mij door naar de fysiotherapeut. En daar kon ik gelukkig ook deze week terecht.
De conclusie was minder ingewikkeld dan ik had verwacht. Geen reuma, geen structurele schade. Maar een langdurig gespannen, verkrampte lange rugspieren, waarschijnlijk veroorzaakt door stress
Stress? Dat woord bleef hangen. Ik ervaar helemaal geen stress joh. Natuurlijk zijn er stressvolle momenten als zorgmoeder en in mijn werk maar het zijn korte pieken. Geen constante stress, zo voelt het tenminste.
En toch doet mijn lichaam blijkbaar iets anders.
Blijkbaar span ik mijn rug de hele dag onbewust aan. Alsof mijn lichaam steeds een klein beetje paraat staat.
Ik kreeg oefeningen mee voor s’ochtends en s’avonds en een vervolgafspraak bij een Manueel Therapeut. knieën naar de borst en supine twists, zijwaarts buigen en draaien vanaf de heup. Mijn rug werd stevig gemasseerd door de fysiotherapeut. Ik voel het nog. Dat was gevoelig maar ook verhelderend. Alsof iemand letterlijk de spanning aanwees.
Zaterdag had ik een Ashtanga led class.
Ashtanga yoga vraagt focus en controle, maar misschien evrsterkt het ook onbewust mijn neiging om vast te houden.
Ik had mezelf voorgenomen om lekker rustig aan te doen. Voor de les vertelde ik mijn docent wat er speelde. Ik kreeg vervangende houdingen. Geen schouderstand, geen ploeg, geen earpressure pose.
En eerlijk? Het voelde als een bevrijding.
Tijdens de les merkte ik wel weer spanning. Zowel fysiek als innerlijk. Alsof ik mezelf moest tegenhouden om niet dieper te gaan. Ik bleef uit de eindstand. Ik trok mezelf niet dieper in de houding. Het was goed maar ook wel lastig, vooral bij een les class waarbij je meegaat in het tempo van de docent. Behalve de spierpijn van de massage was ik ook een beetje verkouden. Ik bleef luisteren naar mijn lichaam, ik bleef mijn lichaam bewust ontzien. Ik wilde niet nog meer spanning oproepen. Ik stopte regelmatig om even bij te komen in de kindhouding. Dat voelde niet als verliezen maar meer als zelfzorg.
Mijn practice was niet minder waardevol maar eerlijker.
Ook thuis bleef ik naar mijn lichaam luisteren. De hele week geen Ashtanga, geen Hatha, geen krachtraining. Alleen de oefeningen van de fysio. Dat voelt echt raar. Volgende week begin ik weer rustig, hoor. Ik word blij van bewegen. Al is het maar op 50%.
Ik probeer nu in het dagelijks leven spanning te herkennen. Merk ik dat ik mijn rug aanspan terwijl ik in de auto zit? Een gesprek met iemand voer? of achter mijn laptop zit? Wanneer ik het opmerk probeer ik mij bewust te ontspannen door eens even diep in en uit te ademen en mijn schouders te laten zakken.
Het is best confronterend. Ik voel me niet gestrest, maar mijn lichaam leeft blijkbaar wel in een staat van paraatheid. Gelukkig is er niets ernstigs aan de hand.
Wat ik meeneem van de mat deze week:
Ontspannen is blijkbaar ook iets wat ik moet oefenen.
