Tussen houding en houding is mijn persoonlijke serie over mijn Ashtanga/ Yoga practice. Over vertragen, twijfel, discipline en een lichaam die niet altijd doet wat ik verwacht.
Deze week begon ik met een Mysore practice thuis. Ik besloot een aantal houdingen te fotograferen. Gewoon om te kijken hoe mijn houdingen er nu uitzien. Later op de avond legde ik twee foto’s naast elkaar. Eén uit maart 2025 en één van nu, maart 2026. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht veel verschil te zien.
Mijn lichaam voelt namelijk vaak alsof het niet vooruitgaat. Pijnlijke spieren, een rug die aandacht blijft vragen, houdingen die net zo stroef voelen als maanden geleden. In mijn hoofd was het verhaal duidelijk: Ik kom niet verder.
Maar toen ik de foto’s naast elkaar zag, was er wel degelijk verschil.
Niet spectaculair, geen enorme transformatie maar duidelijk genoeg om te zien dat mijn lichaam net iets verder is gekomen. Een paar millimeters. Iets meer lengte in mijn rug.
Zelfs mijn lichaam is veranderd. Ik ben blijkbaar toch wat afgevallen, al zeggen de weegschaal en centimeters iets anders. Mijn buik blijft een punt waar ik mee worstel, maar toch voelde het ineens anders toen ik de foto’s zag.
Ondanks de pijn en af en toe twijfel en frustratie ben ik gewoon doorgegaan. Ik ben elke week weer terug op mijn mat gaan staan. De vooruitgang ging zo langzaam en geleidelijk dat ik het zelf niet eens had opgemerkt. En eigenlijk voelde ik mij even een beetje een idioot toen ik terugdacht aan mijn huilbui van vorige week. Hoe overtuigd ik was dat ik niet vooruitkwam.
Ben ik de enige? of hoort dit erbij?
Naast dat gevoel kwam er ook iets anders: Dankbaarheid. Voor mijn lichaam dat ondanks alles blijft bewegen. Maar ook voor mijn eigen koppigheid. Mijn doorzettingsvermogen. De ambitie die blijkbaar toch ergens in mij blijft zitten, zelfs op de momenten dat ik twijfel.
Misschien word het tijd om mijn yogaverhaal een beetje te herschrijven. Het verhaal dat ik mezelf vertel. Misschien loop ik helemaal niet achter.
Vandaag in de les begon ik rustig en ontspannen en dat gevoel bleef de hele practice. In de balanshoudingen had ik helemaal geen balans. Super irritant! Maar goed dat gebeurd gewoon.
Aan het eind van de les besloot ik mijn docent toch iets te vragen. Ik zie andere klasgenoten door gaan met de sequence, zonder dat ze een nieuwe houding van de docent kregen. Dus ik vroeg of dat voor mij ook mogelijk zou zijn. Ze legde uit dat ieders lichaam anders is en dat ze er soms voor kiest om een ander door te laten gaan. Dat andere misschien fysiek groeien. Maar mentaal groeien net zo belangrijk is .
En ergens weet ik dat ook wel. Dat lees je eigenlijk ook wel terug in mijn eerdere blogs
Maar eerlijk is eerlijk: Ik wil allebei!
Ik wil mentaal groeien in Yoga maar ook fysiek. Misschien juist omdat ik ooit een sportief en best flexibel lichaam had. Het idee dat dat er ooit was, maakt het soms extra frustrerend dat het nu anders voelt/is. De pijn in mijn lichaam helpt daar ook niet bij.
Dus voorlopig ga ik niet verder in de serie. Ik blijf waar ik ben. En misschien is dit precies de plek waar ik nog iets te leren heb. Met al dat ongeduld, die frustratie en dat verlangen om verder te gaan, wordt eigenlijk ook wel duidelijk hoeveel ik nog moet leren. Niet ergens in de practice, maar juist hier.
Wat ik meeneem van de mat deze week:
Soms gaat vooruitgang zo langzaam dat je het zelf niet ziet. Tot je ineens ontdekt dat je al een stuk verder bent dan je had gedacht.
Lees mijn vorige blog: De neiging om te vergelijken
