Tussen houding en houding is mijn persoonlijke serie over mijn Ashtanga/ Yoga practice. Over vertragen, twijfel, discipline en een lichaam die niet altijd doet wat ik verwacht.
Deze week begon ik ontspannen aan de les. Ik had de oefeningen die ik van de fysiotherapeut heb gekregen netjes gedaan. Mijn rug voelde iets beter dan vorige week en in de twisthoudingen leek ik zelfs wat meer ruimte te ervaren. Nog lang niet zoals het ‘zou moeten’ maar toch. Een piepkleine opening.
Halverwege de les merkte ik dat ik iets meer vertrouwen had. De manueel therapeut adviseerde mij immers wel door te gaan met mijn practice 3x in de week. De schouderstand, ploeg en earpressure pose moest ik voorlopig overslaan. Ik bleef wel uit mijn eindrange, zoals ik mij had voorgenomen, en probeerde rustig te ademen in de houdingen die ik wel deed.
Maar tegen het einde van de les gebeurde er iets anders.
Ik keek even om me heen.
Ik zag klasgenoten die verder zijn dan ik. Dieper gingen in de houdingen (met gemak), soepeler waren in hun bewegingen. Sommigen zijn zelfs later begonnen met Ashtanga dan ik. Alhoewel ik heel goed weet dat yoga daar niet om draait. Niet om lenigheid en niet om verder zijn dan een ander, maar toch raakte het me.
In de eindontspanning kwamen er tranen. Shit, doe normaal dacht ik nog maar er kwamen nog meer tranen. Ik merkte hoe snel mijn gedachten gingen vergelijken. Hoe mijn gedachten niet meer bij mijn eigen practice was, maar bij de anderen om me heen. Waar zij zijn in hun practice en hoe ze daar zo snel zijn gekomen en waar ik juist niet ben en waarom het bij mij niet zo snel gaat.
Ik baalde van mijn rug, van mijn hele lijf. Van het gevoel niet verder te komen.
De eindontspanning raffelde ik af. Ik rolde mijn mat op, ruimde mijn spullen op en liep de gang op. Daar liet ik de tranen even gaan.
En er kwam een andere gedachte bij mij op. Ben ik eigenlijk wel geschikt voor nog een yogaopleiding? Met een lichaam dat nu beperkingen laat zien. Met een practice die soms zo langzaam lijkt te gaan.
Ergens baal ik van die gedachten. Het voelt niet erg ‘yogisch’ om zo te denken. Yoga gaat toch om acceptatie en aanwezig zijn bij waar je bent?
Maar tegelijkertijd realiseerde ik mij ook iets anders. Ik ben niet alleen yogabeoefenaar. Ik ben ook mens en mensen vergelijken en twijfelen. Mensen voelen zich soms klein tussen anderen. Misschien hoort dat ook bij je practice.
Misschien hebben gevorderde (Ashtanga) yogabeoefenaars ook wel van die momenten waarop hun lichaam iets anders doet, dan ze zouden willen en het gevoel hebben dat ze achterlopen. De kunst is niet om die gevoelens nooit te hebben maar om ze te voelen en te erkennen. En daarna gewoon weer terug te keren naar je mat.
Wat ik meeneem van de mat deze week:
Ik had graag geschreven over een yogales vol acceptatie van mezelf en tevreden zijn met waar ik mij bevindt op mijn reis. Bla, bla, bla! Maar eerlijk gezegd voelde het deze week gewoon even moeilijk. Misschien hoort dat er ook bij. Yoga beoefenen betekent niet dat je nooit twijfelt of vergelijkt. Het betekend misschien dat je die gevoelens tegenkomt, ze even laat zijn en daarna weer verder oefent.
Lees ook de vorige blog in deze serie: Spanning die ik niet voelde
Lees ook de volgende blog in deze serie: De vooruitgang die ik niet zag
