De afgelopen week heeft me iets geleerd.
Niet dat ik ineens alle antwoorden heb gevonden, hoor. Mijn lichaam voelt nog steeds niet zoals ik zou willen. Ik ben nog steeds op zoek naar meer energie, minder pijn en een manier om me weer echt thuis te voelen in mijn eigen lijf.
Toch is er iets veranderd.
Lange tijd keek ik vooral naar wat er niet lukte. Ik bewoog minder dan ik wilde. Ik voelde me stijver. Mijn lichaam leek steeds minder belastbaar en daar raakte ik ontzettend gefrustreerd door. Ik wilde vooruit, terwijl mijn lichaam steeds op de rem trapte.
Mijn eerste reactie? Nog harder pushen. Nog harder mijn best doen. Meer discipline. Meer bewegen. Minder eten. Sneller resultaat.
Maar hoe harder ik tegen mijn lichaam vocht, hoe verder het zich leek terug te trekken.
Deze week ben ik mezelf een andere vraag gaan stellen.
Niet: Hoe krijg ik mijn oude lichaam terug?
Maar: Wat probeert mijn lichaam mij eigenlijk te vertellen?
Het boek Je lichaam liegt niet van Jeroen Bouman heeft daar ook aan bijgedragen. De vraag “Wat heeft mijn lichaam nodig?” lijkt misschien eenvoudig. Maar voor iemand die al jaren de signalen van haar lichaam negeert, is dat eigenlijk een enorme omslag.
Misschien is mijn lichaam niet tegen me. Misschien probeert het me al die tijd duidelijk te maken dat herstel niet begint met nóg meer doen, maar met beter luisteren.
Dat betekent niet dat ik mijn doelen heb losgelaten.
Ik wil nog steeds fitter worden, me sterker voelen, weer met plezier bewegen en straks met vertrouwen yogalessen geven.
Alleen begint die weg misschien niet met presteren.
Misschien begint hij met aandacht.
Gisteren rolde ik, ondanks de hitte van ruim 30 graden in de huis, mijn mat weer uit voor een yinles.
Mijn lichaam voelde stijf. In iedere houding merkte ik wel ergens spanning op. Zodra ik mijn aandacht naar één plek bracht en het daar wat zachter werd, leek ergens anders weer spanning te ontstaan.
Even vond ik dat frustrerend.
Tot ik besefte dat mijn lichaam me misschien niets nieuws liet zien. De spanning was er waarschijnlijk al. Ik was alleen niet meer gewend om haar echt op te merken.
En misschien geldt dat niet alleen voor mijn spieren, maar ook voor de manier waarop ik de afgelopen tijd met mezelf ben omgegaan.
Ik was vooral bezig met alles wat beter moest.
Ik begin steeds beter te begrijpen hoe mijn zenuwstelsel werkt en dat verandering misschien begint op het moment dat je stopt met vechten tegen jezelf.
Dat betekent niet dat ik nu ineens superontspannen ben of dat al mijn klachten verdwenen zijn.
Het betekent wel dat ik opnieuw nieuwsgierig ben geworden.
Nieuwsgierig naar wat mijn lichaam nu echt nodig heeft.
Nieuwsgierig naar wat voeding, rust, beweging en yoga voor mij kunnen betekenen.
Niet vanuit de vraag: Hoe word ik zo snel mogelijk weer de oude?
Maar vanuit de vraag:
Hoe zorg ik goed voor de persoon die ik vandaag ben?
Misschien is dat wel de belangrijkste les die yoga mij steeds opnieuw blijft leren.
Niet dat ik perfect moet worden.
Maar dat ik steeds opnieuw mag beginnen.
Deze week begon dat met iets heel eenvoudigs.
Het opnieuw uitrollen van mijn yogamat.
