Twee weken lang leefde ik in een yoga-Ashram. Mijn dagen bestonden uit yoga, meditatie, pranayama, filosofie, wandelen, leren en rust. Ik hoefde niet na te denken over de kinderen, werk, paarden, wasmanden, het huishouden en klussen. Mijn enige taak was aanwezig zijn, leren en oefenen.
En toen kwam ik weer thuis. Ik was nog geen uur thuis. Ik had mijn kinderen, man en dieren geknuffeld Mijn man geholpen met stofzuigen , de wc schoongemaakt, de paarden buiten gezet en de hooizakken gevuld. Terwijl ik daar was, realiseerde ik me hoe groot het verschil eigenlijk was tussen het leven in een ashram en het leven thuis.
Thuiskomen na een yogaopleiding bleek een stuk minder zen dan ik had verwacht.
De illusie van de zen-versie van mezelf
Ergens had ik gehoopt dat ik een deel van de rust uit de ashram mee naar huis zou nemen. Niet dat ik ineens verlicht zou zijn ofzo, maar misschien wel iets kalmer, geduldiger en minder gehaast. En eerlijk is eerlijk: de eerste dagen ging dat best goed. Ik pakte niet meteen mijn koffers uit. Ik begon ook niet meteen met een grote schoonmaak. Ik zette zelfs bewust een timer van 30 minuten voor huishoudelijke taken. Daarna was het klaar.
Voor iemand die gewend is om altijd nog “even snel dit’ of “nog even dat” te doen voelde dat als een overwinning.
Wat ik meenam uit de ashram.
Naast een certificaat nam ik ook iets anders mee naar huis. Een groter bewust zijn van mijn grenzen. Tijdens de opleiding merkte ik opnieuw hoe wisselend mijn lichaam kan reageren. De ene dag voelde ik me relatief soepel en sterk. De andere dag deed alles pijn.
Voor iemand die al langer kampt met chronische pijn, stijfheid en vermoeidheid blijft dat soms frustrerend. Maar ik begon ook te zien dat mijn lichaam niet kapot is. Het reageert op belasting, op stress, op slaap, op warmte, op drukte. En misschien nog wel het belangrijkste het reageert niet elke dag hetzelfde.
Pacing: makkelijker in een ashram dan thuis
Een begrip dat steeds vaker terug komt in mijn leven is pacing.
Kortgezegd gaat pacing over het verdelen van activiteiten en rustmomenten, zodat je niet steeds in een patroon van overbelasting en herstel terugkomt. Het wordt vaak gebruikt binnen de ergotherapie bij chronische pijn en vermoeidheidsklachten.
Begin deze week dacht ik zelfs dat ik het eindelijk begreep. Ik werkte maandag, dinsdag en donderdag. Daarnaast deed ik twee yin yogalessen en een classical hatha yogales. Ik zwon met de kinderen in ons zwembad en probeerde bewust rustmomenten in te plannen. Mijn lichaam voelde verassend goed. Minder stijf, minder gesloten. alsof er letterlijk meer ruimte zat. Of dat nu kwam door de tijd in de ashram , de yoga de rust of een combinatie van alles weet ik niet. Maar het voelde goed.
Toen kwam de realiteit
De afgelopen dagen waren drukker. Het was warmer, heel warm. Dagen boven de 30 graden en zelf 36 graden zijn voor veel mensen al vermoeiend. Laat staan wanneer je lichaam sowieso al veel energie vraagt. De rustmomenten verdwenen langzaam uit mijn planning. En vandaag merk ik dat. Mijn rug protesteert weer. Niet heel erg maar wel weer genoeg om te beseffen dat ik de balans van eerder deze week kwijt ben geraakt. Dat vind ik frustrerend. Vooral omdat ik maandag nog dacht dat ik pacing nu wel door had.
Thuiskomen betekent niet terugvallen.
Vroeger had ik gedacht dat ik weer terug bij af was geweest en dat de yoga niets geholpen had. Nu probeer ik daar anders naar te kijken. Want de afgelopen weken heeft mij ook iets anders geleerd. Vooruitgang betekent niet dat klachten meteen verdwijnen. Vooruitgang betekent ook dat je eerder herkent wat er gebeurt. Dat je sneller merkt wanneer je over je grens gaat. En dat je daar met meer mildheid naar kunt kijken.
Een nieuwe stap
Volgende week start ik bij een ergotherapeut. Ikn ben benieuwd wat ik daar ga leren over energiemanagement, belasting en belastbaarheid. Want als deze week mij iets heeft geleerd is het dat pacing begrijpen iets anders is dan pacing daadwerkelijk toepassen. Zeker wanneer je weer midden in het gewone leven staat. Misschien is dat wel de grootste les van thuiskomen. Niet hoe je voor altijd zen blijft. Maar hoe je steeds opnieuw kunt terugkeren naar jezelf wanneer het leven weer vol gas vooruit wil.
Yoga stopt niet wanneer je de yogahal of je yogamat verlaat. Voor mij begint de juiste oefening juist hier thuis in mijn normale leven.
Verder lezen?
