Deze blog maakt deel uit van mijn serie Tussen houding en houding waarin ik wekelijks schrijf over mijn Ashtanga yogapractice- over vooruitgang, twijfel, frustratie en alles wat zich op en naast de mat laat zien.
Toen ik mij maanden geleden inschreef voor een 200-uurs Hatha yogaopleiding bij Arhanta Yoga, had ik een heel ander beeld van hoe deze ervaring zou verlopen. Ik dacht dat de grootste uitdaging zou liggen in het leren van yogafilosofie, anatomie, lesgeven en het onthouden van alle houdingen. Ik had geen idee dat de grootste lessen over mezelf zouden gaan.
Sterker nog net voor vertrek twijfelde of ik überhaupt wel moest gaan. De afgelopen maanden kampte ik met toenemende lichamelijk klachten. Pijn, stijfheid, vermoeidheid en een lichaam dat steeds minder vanzelfsprekend deed wat ik ervan vroeg. Ik had nog steeds geen duidelijke diagnose en dat maakte het nog lastiger. Want als je niet weet wat er aan de hand is, weet je ook niet wat je eraan kunt doen. De bezoeken aan de fysio- en manueel therapeut hadden ook niet echt geholpen.
Ik vroeg me af of ik de opleiding fysiek wel aan zou kunnen, of ik niet steeds achter de feiten aan zou lopen, of ik niet de minst lenige, minst mobiele en minst capabele student van de groep zou zijn.
Toch stapte ik in de auto met volle koffers en een hoofd vol met twijfels.
De confrontatie
De eerste dagen waren prachtig en confronterend. Ik kwam al snel houdingen tegen die moeilijker gingen dan een par maanden geleden. Sommige bewegingen in mijn rug deden super pijn en vooroverbuigingen waren hel. Houdingen die vroeger redelijk gingen, voelden nu onmogelijk. Ik zag wat anderen mensen konden. En zoals zovaak keek ik vooral naar wat ik niet kon. Op sommige momenten voelde ik mij de slechtste van de klas. Ik liep tegen grenzen aan. Ik had momenten waarop ik dacht: ‘Waar ben ik aan begonnen’. Dag 4 deed mijn rug zo’n pijn dat ik ervan moest huilen. Ik huilde niet alleen om de pijn maar om het feit dat mijn lichaam me in de steek liet.
Alsof mijn lichaam me precies op het moment dat ik yogadocent wil worden, liet zien wat ik allemaal niet kon.
De les die ik niet verwachtte
Maar ergens tijdens die twee weken begon er ook iets te verschuiven. Ik ontdekte namelijk dat ik mezelf niet eerlijk beoordeelde. Want hoewel sommige houdingen lastig waren, waren er ook dingen en houdingen die juist wel goed gingen.
Ik ben misschien niet de meest flexibele yogi van de groep. Maar ik ben wel sterk. Crow pose gaat goed, hoofdstand en variaties daarop gaan goed. Brughoudingen voelen vaak juist krachtig. En misschien nog belangrijker: ik ontdekte dat lesgeven mij verrassend goed afgaat.
Dat was een enorme eyeopener. Want ineens realiseerde ik mij iets belangrijks. Ik zat daar niet om de beste yogabeoefenaar van de groep te worden. Ik zat daar om yogadocent te worden en dat zijn toch echt twee heel verschillende dingen.
Een lichaam die niet elke dag hetzelfde is
Wat deze opleiding mij nog wel het meest heeft geleerd, is dat mijn lichaam niet elke dag hetzelfde is. De ene dag voelde een houding soepel. De volgende dag kwam ik nauwelijks in dezelfde houding. Ik was altijd sterk. Soms stijf, soms had ik veel pijn en soms viel het mee. Dat was super frustrerend, maar ook leerzaam. Ik begon steeds beter te luisteren naar mijn lichaam. Niet vanuit angst maar vanuit nieuwsgierigheid. Ik stelde mezelf de vraag: ‘Wat heeft mijn lichaam vandaag nodig?’ Wat kan wel? Wat kan niet? Wanneer mag en ga ik aanpassen? Wanneer kan ik juist iets meer doen dan dat ik dacht?
Ik sloeg uiteindelijk maar één practice over. Iets waarvan ik vooraf had gedacht dat het misschien wel vaker nodig zou zijn. Ik leerde dat luisteren naar je lichaam niet hetzelfde is als altijd stoppen. En dat grenzen respecteren niet hetzelfde is als jezelf klein houden.
Meer dan yoga
De grootste groei vond niet eens plaats op de yogamat. Ik leerde twee weken lang een kamer delen met anderen. Ik leerde mezelf meer te laten zien, ik leerde mijn mening uit te spreken , Ik leerde aanwezig te zijn in een groep zonder mezelf steeds af te remmen. Voor iemand die jaren lang heeft geworsteld met sociale angst was dat misschien wel net zo bijzonder als het behalen van het certificaat. Ik voelde me onderdeel van de groep. Ik voelde me gezien. En misschien nog belangrijker: Ik voelde dat ik mezelf kon zijn.
Het moment dat ik besefte dat ik hier thuishoorde
Een van de leukste momenten was een quiz aan het einde van de opleiding. De groep werd verdeeld in teams en we kregen allerlei vragen over yoga. Tot mijn eigen verrassing bleek ik ontzettend veel antwoorden te weten. Ons team won uiteindelijk. Niet omdat ik de soepelste was, niet omdat ik de beste houdingen kon. Maar omdat ik veel kennis heb opgebouwd in al die jaren yoga. Het was voor mij een bijzonder moment.
Want tot aan dat moment had ik mezelf de afgelopen maanden vooral bekeken door de bril van pijn, beperkingen en vermoeidheid. De quiz herinnerde mij eraan dat er ook nog iets anders is: kennis, ervaring, passie, nieuwsgierigheid en de vaardigheid om die kennis over te brengen op anderen.
Het certificaat
Op de laatste dag kreeg ik mijn certificaat. Ik voelde mij zo trots. Niet omdat alles perfect was gegaan, niet omdat ik alle houdingen kon , niet omdat ik nergens tegenaan ben gelopen. Maar juist omdat het allemaal niet zo was. Deze opleiding heeft me uitgedaagd. Fysiek, mentaal, sociaal en emotioneel en toch heb ik het gedaan. Ik ben gebleven, heb lesgegeven, ik heb aangepast waar nodig, ik heb mijn grenzen gerespecteerd en ik heb ontdekt dat ik veel sterker ben dan ik dacht.
En nu?
De opleiding is geen eindpunt maar het begin. Ik weet niet hoe mijn eigen lichaam zich gaat ontwikkelen. Maar ik weet in iedere geval wel dat mijn waarde als yogadocent niet wordt bepaald door hoe diep ik in een houding kom.
Yoga is zoveel meer dan flexibiliteit. En misschien is dat wel de belangrijkste les die ik de afgelopen weken heb geleerd. Ik ging naar de opleiding om yogadocent te worden maar ik kwam thuis met iets dat minstens net zoveel waard is: meer vertrouwen in mezelf.
Over Arhanta Yoga
De gehele opleiding zit super goed in elkaar. Ik was ergens bang dat 11 dagen intern niet genoeg zou zijn om echt goed te kunnen leren lesgeven, maar vanaf de allereerste begin ga je zelf lesgeven. Het online gedeelte bereid je goed voor op de filosofie, anatomie, correcties en de houdingen. Het in person oefenen van al het geleerde is de kers op de taart. Het team heeft super veel kennis en weet dit op een duidelijke en leuke manier over te brengen.
