Als mensen het over yoga hebben, dan gaat het vaak al snel over houdingen.
Hoe soepel je bent. Hoe ver je komt. Hoe het eruitziet.
Maar eigenlijk is dat niet waar yoga oorspronkelijk over gaat.
Het woord yoga komt van het Sanskriet woord Yuj: verbinden, samenbrengen. Niet alleen je lichaam, maar ook je adem, je aandacht en je hoofd.
In de Yoga Sutra’s staat het heel simpel: Yoga is het tot rust brengen van de schommelingen van de geest.
Dat is voor mij de laatste jaren een anker. Want daarin gaat Yoga niet over presteren, maar over ervaren. De houdingen die we doen zijn eigenlijk een middel. Een manier om je lichaam stil en aanwezig te maken , zodat je aandacht mee kan bewegen.
Niet om ergens ‘goed in te worden.’
Ik merk dat ik daar zelf de afgelopen tijd anders naar ben gaan kijken. Lange tijd was mijn eigen practice best houdinggericht. Ik was bezig met hoe een houding eruit hoorde te zien en hoe ver ik kon komen. Dat zat er gewoon zo in gegroeid, door de jaren heen.
Tot mijn lichaam begin te veranderen.
Ik kreeg steeds vaker pijn en stijfheid die niet zomaar wegging. En hoe meer ik probeerde te blijven bewegen zoals ik gewend was, hoe meer ik voelde dat mijn lichaam naar iets anders vroeg.
Dat was best verwarrend. Want ik deed nog steeds Yoga. Ik bleef oefenen. En toch voelde het alsof mijn lichaam niet meer ‘meedeed’.
Op een gegeven moment begon ik me af te vragen: misschien gaat yoga niet over mijn lichaam terugbrengen naar hoe het was, maar over leren luisteren naar hoe het nu is.
Dat verandert veel.
Het idee dat er één juiste houding is, klopt voor mij niet meer zo. Ik zie houdingen nu veel meer als iets dat zich aanpast aan het lichaam dat je vandaag hebt.
Soms betekent dat minder diep gaan. Soms betekent het een andere variant kiezen. En soms betekent het juist rusten in Savasana.
In mijn toekomstige lessen hoop ik ook dat mensen de ruimte voelen om te onderzoeken wat een houding met hun lichaam doet. Niet om een bepaalde vorm te bereiken maar om te ontdekken welke variant op dat moment het beste past. Yoga hoeft voor mij niet perfect uitgevoerd te worden. Ik hoop juist dat mensen zich veilig genoeg voelen om keuzes te maken die goed zijn voor hun lichaam.
Lommstead, de plek tussen de paarden, het buitenleven en straks ook de ruimte voor yoga. Is voor mij een plek waar niets perfect hoeft te zijn. Een plek waar je als mens, maar ook als paard niet in een perfect plaatje hoeft te passen. Een plek waar ruimte is om te ontdekken, te experimenteren, te ervaren en te leren.
Hoe mijn lessen straks precies eruit gaan zien? Dat weet ik nog niet.
Maar ik weet wel dat ze ruimte mogen geven.
Ruimte voor lichamen die sterk zijn.
Voor lichamen die moe zijn
En voor alles daartussenin.
Voor mensen die veel kunnen.
En voor mensen die juist zoeken naar rust.
Misschien is dat wel de kern van Yoga voor mij geworden.
Niet hoe het eruit ziet, maar wat het met je doet.
Ik geloof niet dat yoga zich in één vorm laat vangen. De klassieke houdingen die ik tijdens mijn opleiding heb geleerd vormen nog steeds de basis voor mijn lessen en practice. Maar binnen die basis hoop ik ruimte te bieden voor verschillen. Want geen enkel lichaam is hetzelfde en geen enkele dag is hetzelfde.
