Deze blog maakt deel uit van mijn serie Tussen houding en houding waarin ik wekelijks schrijf over mijn Ashtanga yogapractice- over vooruitgang, twijfel, frustratie en alles wat zich op en naast de mat laat zien.
De afgelopen maanden kreeg ik regelmatig de vraag waarom ik geen nieuwe blogs meer schrijf in mijn serie Tussen houding en houding. Ik heb eigenlijk de afgelopen maanden geen enkele blog meer geschreven. Het eerlijke antwoord is: omdat mijn lichaam al langere tijd niet meer meewerkt zoals vroeger.
Ik schreef er eerder al over maar de pijn en vermoeidheid is alleen maar erger geworden.
Ik ben altijd iemand geweest die veel kon en deed. Sportief zijn, actief zijn, werken, moeder zijn van 4, paarden aan huis, yoga, opleidingen, klusprojecten en sociale contacten….Ik deed het allemaal. Misschien soms te veel, maar dat veroorzaakte nooit lichamelijke klachten.
Tot dat, dat langzaam veranderde
Dat veranderen ging niet van de een op de andere dag maar gebeurde geleidelijk. Eerst wat meer pijn hier en daar, sneller vermoeid en stijfheid. Daarna steeds meer het gevoel dat mijn lichaam niet meer snel herstelde van gewone dingen. Maar bij het naderen van de 40 dacht ik dat het erbij hoorde en dat het wel weer over zou gaan. Als ik maar actief bleef, bleef sporten en netjes aan yoga bleef doen. Een dag die vroeger een beetje druk was kan ik nu niet meer aan.
Mijn schouders voelen vaak zwaar en stijf. Mijn rug is ondertussen wel wat soepeler maar bij teveel activiteit, verkrampt deze en lig ik de rest van de dag plat. Mijn spieren raken snel vermoeid en verzuurd. Hierdoor lukt krachttraining, Ashtanga en paardrijden niet meer. Zelfs simpele dingen zoals een boodschappen tas tillen, onlangs een baby vastgehouden (die was zelfs te zwaar) of stofzuigen. Het lijkt wel of mijn spieren verzuren op het moment dat ik iets wil doen.
Sommige dagen voelt mijn lichaam alsof alles vastzit. Bewegen na een korte tijd in een bepaalde houding heeft tijd nodig. Alles zit dan vast en moet weer wakker worden.
En misschien nog wel het moeilijkst: er is geen duidelijke diagnose of oplossing.
Dat maakt het soms verwarrend en frustrerend want op goeie dagen of eigenlijk momenten denk ik: “Zie je wel, misschien valt mee”.
Tot mijn lichaam me weer compleet terugfluit.
De laatste tijd ben ik steeds meer gaan beseffen dat ik al heel lang over mijn grenzen ga. Dat mijn lichaam misschien wel signalen gaf maar dat ik die compleet genegeerd heb of gewoon overheen ging. Omdat er altijd wel iemand of iets was die me nodig had. En ik was het gewend om door te zetten, niet op te geven en vooral door te gaan.
Maar blijkbaar werkt mijn lichaam nu anders.
Ik deel dit niet om medelijden te krijgen, maar omdat ik eerlijk wil zijn waarom ik minder zichtbaar ben geweest. Waarom er minder blogs kwamen en waarom yoga er voor mij momenteel er anders uitziet dan vroeger.
Ik ben nog steeds onderweg in dit proces. Ik weet nog niet precies wat mijn lichaam nodig heeft en hoe de toekomst eruit gaat zien. Maar ik probeer langzaam te leren luisteren in plaats van alleen maar doorgaan.
En misschien is dat uiteindelijk ook yoga.
Niet de perfecte houding. Niet hoever je kunt buigen. Maar leren voelen wanneer je moet vertragen.
De 200uurs hatha yogadocentenopleiding staat nog steeds op de planning. Toen ik mij ervoor inschreef ervoer ik ook al klachten. Wel veel minder aanwezig dan nu en ik dacht dat het wel snel over zou gaan als ik maar netjes naar de fysio bleef gaan en bleef bewegen. Helaas! Gelukkig bestaat een yogadocentenopleiding niet alleen maar uit hoe je asana’s zelf perfect moet uitvoeren. Ik neem je de aankomende twee weken dan ook graag mee in wat ik daar ga leren en hoe dat heeft gewerkt in combinatie met mijn huidige staat.
